speciaal voor jou
Ik wil niet zoals jij zijn, neen, Eigenlijk wil ik gewoon aan mijn piano zitten & de noten onder mijn vingers horen wegglijden. Eigenlijk wil ik altijd dat zalige gevoel hebben van in je bed te liggen & moe te zijn. Ik ga je niet zeggen dat ik ongelukkig ben, neen, verre van. Ik ben zelfs overgelukkig soms. Maar dan plots weer zo verward als ik het besef krijg dat ik op een moment niet meer zo gelukkig ga zijn, en op dat moment, is dat moment er ook. Soms heb ik bang, omdat er in mijn leven nog teveel dingen moeten gebeuren. Ik weet, dat ik ooit nog eens zo verschrikkelijk bang zal zijn, misschien morgen of misschien binnen 10jaar. En dan denk ik maar. En eigenlijk wil ik gewoon in mijn pyjama voor televisie zitten & de zoveelste aflevering van de kampioenen zien. Eigenlijk wil ik op Chirokamp zijn, en voor het kampvuur naar de hoge vlammen vuur kijken, omringd door fantastische mensen, triest omdat die 10 dagen weg van werkelijkheid weer realistisch worden. Maar ik ben blij met wat ik nu heb, met wat ik nu ben. Dat kan ook niet anders, neen? Anders zou ik het veranderen. Dan zou ik opstaan & weglopen. De trein nemen naar zee en de golven onder m'n voeten voelen wegglijden. Eigenlijk wil ik eens een maand lang leven, en daarna beseffen dat het allemaal niet is gebeurd want alleen de herinneringen zijn er. Maar je doet alles met een doel, ook al is het maar om een doel te hebben. Eigenlijk wil ik muziek in mijn oren voelen. Eigenlijk wil ik nog zo ver geraken, maar ik weet dat er ergens een limiet moét zijn. Ergens wil ik op een podium staan, gewoon om het publiek te kunnen entertainen, zonder ook maar 1 talent te hebben. Ergens wil ik voor iedereen op aarde iets hebben kunnen betekenen. Hoe klein & dom ook. Een glas inschenken als het leeg was, de deur openhouden voor een ander. Het zijn die dingen dat het hem doen, zie je. Eigenlijk wil ik een joggingbroek aantrekken en gaan lopen, waar het zweet op je voorhoofd prikkelt en je je jezelf probeert te overtuigen. En daarna, je zo verschrikkelijk vrij voelen. Maar sommige omstandigheden laten het soms niet toe, om te doen wat je graag doet. Ik wil kunnen wat andere mensen kunnen maar wil niet zijn hoe ze zijn. Ik wil zijn hoe zij behulpzaam kunnen zijn, maar ik wil niet zijn, zoals zij behulpzaam zijn. Ze zeggen dat mensen kunnen veranderen, wel, dat denk ik niet. Ik ben nog altijd dezelfde persoon als 5jaar geleden, maar ik ken andere mensen & doe andere dingen. Die dingen maken invloeden & dan 'verander' je, maar ik ben mezelf, en niet iemand anders. Ik ga niet zeggen dat ik spijt heb van de persoon wie ik nu ben en vroeger was. Anders zou ik zo niet zijn, is het niet? Ik wil niet zoals jij zijn, neen, Eigenlijk wil ik gewoon aan mijn piano zitten & de noten onder mijn vingers horen wegglijden..
klasgenootje voor eeuwig<33
Ik wil niet zoals jij zijn, neen, Eigenlijk wil ik gewoon aan mijn piano zitten & de noten onder mijn vingers horen wegglijden. Eigenlijk wil ik altijd dat zalige gevoel hebben van in je bed te liggen & moe te zijn. Ik ga je niet zeggen dat ik ongelukkig ben, neen, verre van. Ik ben zelfs overgelukkig soms. Maar dan plots weer zo verward als ik het besef krijg dat ik op een moment niet meer zo gelukkig ga zijn, en op dat moment, is dat moment er ook. Soms heb ik bang, omdat er in mijn leven nog teveel dingen moeten gebeuren. Ik weet, dat ik ooit nog eens zo verschrikkelijk bang zal zijn, misschien morgen of misschien binnen 10jaar. En dan denk ik maar. En eigenlijk wil ik gewoon in mijn pyjama voor televisie zitten & de zoveelste aflevering van de kampioenen zien. Eigenlijk wil ik op Chirokamp zijn, en voor het kampvuur naar de hoge vlammen vuur kijken, omringd door fantastische mensen, triest omdat die 10 dagen weg van werkelijkheid weer realistisch worden. Maar ik ben blij met wat ik nu heb, met wat ik nu ben. Dat kan ook niet anders, neen? Anders zou ik het veranderen. Dan zou ik opstaan & weglopen. De trein nemen naar zee en de golven onder m'n voeten voelen wegglijden. Eigenlijk wil ik eens een maand lang leven, en daarna beseffen dat het allemaal niet is gebeurd want alleen de herinneringen zijn er. Maar je doet alles met een doel, ook al is het maar om een doel te hebben. Eigenlijk wil ik muziek in mijn oren voelen. Eigenlijk wil ik nog zo ver geraken, maar ik weet dat er ergens een limiet moét zijn. Ergens wil ik op een podium staan, gewoon om het publiek te kunnen entertainen, zonder ook maar 1 talent te hebben. Ergens wil ik voor iedereen op aarde iets hebben kunnen betekenen. Hoe klein & dom ook. Een glas inschenken als het leeg was, de deur openhouden voor een ander. Het zijn die dingen dat het hem doen, zie je. Eigenlijk wil ik een joggingbroek aantrekken en gaan lopen, waar het zweet op je voorhoofd prikkelt en je je jezelf probeert te overtuigen. En daarna, je zo verschrikkelijk vrij voelen. Maar sommige omstandigheden laten het soms niet toe, om te doen wat je graag doet. Ik wil kunnen wat andere mensen kunnen maar wil niet zijn hoe ze zijn. Ik wil zijn hoe zij behulpzaam kunnen zijn, maar ik wil niet zijn, zoals zij behulpzaam zijn. Ze zeggen dat mensen kunnen veranderen, wel, dat denk ik niet. Ik ben nog altijd dezelfde persoon als 5jaar geleden, maar ik ken andere mensen & doe andere dingen. Die dingen maken invloeden & dan 'verander' je, maar ik ben mezelf, en niet iemand anders. Ik ga niet zeggen dat ik spijt heb van de persoon wie ik nu ben en vroeger was. Anders zou ik zo niet zijn, is het niet? Ik wil niet zoals jij zijn, neen, Eigenlijk wil ik gewoon aan mijn piano zitten & de noten onder mijn vingers horen wegglijden..
klasgenootje voor eeuwig<33